3η Σεπτέμβρη

3η Σεπτέμβρη

0 580

Καταιγισμός άρθρων, αναλύσεων και δηλώσεων για την ανάγκη ανασύστασης της Κεντροαριστεράς, που πληθαίνουν καθημερινά.  Οι προτάσεις αναλύουν την νέα αρχιτεκτονική του «υπό κατασκευήν» χώρου με σωστή λογική, ωραία γλώσσα, ωραία επιχειρήματα για μια χώρα άλλη, άλλοτε…  Γιατί διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές για το «τι πρέπει να γίνει», σπάνια συναντάμε αυτοκριτική, ανάληψη ευθύνης και πρακτικές, ρεαλιστικές λύσεις για αυτήν την έρημη τη χώρα αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, με τα δεδομένα που έχουμε. 

Πληθαίνουν βέβαια αυτές οι αναλύσεις, γιατί ταιριάζουν και σ’ αυτή την μέρα, την 3ηΣεπτέμβρη, που έχει τα δικά της φορτία και τις δικές της σημαντικές σημασιοδοτήσεις. Για την εκκίνηση αλλά και την μετεξέλιξη ενός κινήματος, ενιαίου τότε, διαιρεμένου σήμερα, όχι μόνο τυπικά στα διάφορα νέα σχήματα, αλλά και κατ’ ουσία όσον αφορά τους ανθρώπους, που βρήκαν προσωρινό (;) ή μόνιμο κατάλυμα σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, ένθεν, κακείθεν.  Είναι άραγε αυτή η μετεξέλιξη ή η κατάληξη αυτού του κινήματος, που σφράγισε με συν και πλην την Ελλάδα;  

Στην ημέρα αυτή και στον ορίζοντα ενός ξημερώματος για τη χώρα που φαντάζει άδηλο, ο αναστοχασμός αρμόζει καλύτερα. Σκέψη βασανιστική για το τι δεν πήγε καλά και το καράβι βρέθηκε στα βράχια.  Και το καράβι είναι η πατρίδα κι όχι ο στενός κομματικός χώρος.

 

Γι’ αυτό πέρα από τις εκδηλώσεις μνήμης, τα κείμενα για ανασύσταση, ανασυγκρότηση και ότι άλλο αφηρημένο ουσιαστικό ταιριάζει, πέρα από τις γνωστές οιμωγές για την αναγκαία θυσία να σωθεί η χώρα, καλό είναι να αναληφθούν ευθύνες, να ερευνηθούν τα λάθη, τα πολύ μεγάλα, αλλά και τα μικρά, τα εκούσια και ακούσια των λίγων ή των πολλών.  Αυτό είναι βασική προϋπόθεση για να χτιστεί μια νέα στρατηγική για τη χώρα και την κοινωνία. Χωρίς βύσματα και παλαιοκομματικές πλάτες, με αυθεντικότητα στη σκέψη, με γνώση πραγματική, με θάρρος, ευθύνη και έννοια για το πως θα χτιστεί στέρεα το νέο αφήγημα για την νέα γενιά με αξιοπιστία, για να σώσουμε ότι πιο πολύ αγαπάμε.  Οι πολιτικές ομπρέλες, δεν πείθουν πια,  γιατί κατ’ εξακολούθηση υπήρξε ανακολουθία λόγων και έργων.

Προηγούνται λοιπόν με διαδικασία επείγοντος η κοινωνία και οι άνθρωποι. Μπορεί βραχυπρόθεσμα για κάποιους τίποτα να μην έχει αλλάξει, στην πραγματικότητα όμως τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

NO COMMENTS

Leave a Reply