Ομιλία στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ | 02/03/2013

Ομιλία στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ | 02/03/2013

0 524

Βλέποντας το ποτήρι μισοάδειο, αυτό είναι το τέλος μιας διαδρομής που έχει κλείσει με ένα μάλλον πρόχειρο συνέδριο-τελετή λήξης. Βλέποντάς το μισογεμάτο, είναι η αρχή για τη δημιουργία ενός άλλου ζωντανού και πολυδύναμου φορέα που θα ενσαρκώνει την ελπίδα και την προσδοκία για την ανάταξη της χώρας.

Το ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης έχει κλείσει τον κύκλο του. Τα μνημόνια επισφράγισαν το τέλος του. Το κόμμα που έχει απομείνει δεν επιδέχεται αλλαγές ούτε διορθώσεις ούτε πολιτικό λίφτινγκ. Αυτό που απαιτείται είναι μια πραγματική υπέρβαση και τομή για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, το οποίο δεν θα είναι αποτέλεσμα συγκόλλησης.

Αν θέλουμε να είμαστε χρήσιμοι, οφείλουμε, να αναλάβουμε πρωτοβουλίες όχι για την ενδυνάμωση του υπάρχοντος σχήματος, αλλά για τη δημιουργία νέου.

Εξορκίζοντας απλώς και μόνο τον κίνδυνο να γίνουμε συνιστώσες της κεντροδεξιάς, βάζοντας απλώς κόκκινες γραμμές, δεν απαντάμε στο πραγματικό πρόβλημα.

Το ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης ένωσε τους Έλληνες, έδωσε στην Ελλάδα αυτοπεποίθηση. Φώτισε την αθέατη πλευρά μιας κοινωνίας που στη σκιά της ζούσαν κατατρεγμένοι και αδικημένοι πολίτες.

Συσπείρωσε τις διάσπαρτες προοδευτικές αριστερές και κεντροαριστερές δυνάμεις. Έβαλε τέλος στην μονοκρατορία της συντηρητικής παράταξης. Έφερε την ιστορική αριστερά στο προσκήνιο. Με την αλλαγή και τον εκσυγχρονισμό, άλλαξε τις παγιωμένες κοινωνικές και οικονομικές δομές, έφερε την Ελλάδα κοντά στην Ευρώπη.

Η φθορά της εξουσίας, τα εκφυλιστικά κρούσματα, καθώς και οι ημιτελείς προσπάθειες που κατέβαλε, συνέβαλαν στην παλινδρόμηση της χώρας στο παρελθόν, στον παλιό κακό εαυτό της.

Η γαλάζια διακυβέρνηση την εκτροχίασε με το φάντασμα της χρεοκοπίας να πλανάται πάνω από την Ελλάδα του 2009. Ο Αντώνης Σαμαράς σκληρός αντιμνημονιακός, οργάνωνε τα Ζάππεια. Στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπεσε το βάρος να αποδεχτεί τις ετεροβαρείς μνημονιακές συμβάσεις. Δεν προέβλεψε ίσως τις διεθνείς συνθήκες και τον σκληρό πόλεμο των αγορών. Έσωσε τη χώρα από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Ναι. Έχει όμως σημαντικό μερίδιο ευθύνης στην όξυνση της κρίσης, παγιωμένη σε πελατειακές και συντεχνιακές σχέσεις. Επέλεξε και επιλέγει μέχρι σήμερα ακόμα περισσότερο, το δρόμο των οριζόντων περικοπών που είναι εξοντωτικός και καταστροφικός. Έτσι «χάθηκε μέσα στους δρόμους που έζησε για πάντα», για να θυμηθούμε και τον στίχο του ποιητή.

Τα εκλογικά αποτελέσματα που κατέγραψε το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές συνιστούν στρατηγική ήττα γι’ αυτό. Το ψέμα να το φοβάσαι, έλεγε κάποιος, την αλήθεια ποτέ. Μόνο με αυτή μπορείς να ξαναπιάσεις το νήμα της ιστορίας και να παραμείνεις χρήσιμος.

Το ΠΑΣΟΚ που ξέραμε, που γνωρίσαμε, το ΠΑΣΟΚ με τα μεγάλα αποθέματα ανθεκτικότητας και εμπιστοσύνης, θα το αξιολογήσει ο ιστορικός του μέλλοντος χωρίς υστεροβουλίες και σκοπιμότητες. Σοβαρή η άποψη του σχέδιου βελούδινης εξόδου από την ευρωζώνη, σοβαρή και η άποψη του Σρέντερ, ότι ήταν λάθος της Γαλλίας και της Γερμανίας που απέτρεψαν τον Παπανδρέου από το δημοψήφισμα. Η δική μας αλήθεια σήμερα, είναι ότι το μνημόνιο μας γλύτωσε από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, δεν αναχαίτισε όμως την κρίση, αντίθετα την όξυνε.

Εμείς, αν θέλουμε να μείνουμε ζωντανοί, οφείλουμε να το αποδεχτούμε και κυρίως ν’ ανταποκριθούμε στα κελεύσματα της χώρας και της κοινωνίας. Να πούμε ένα φτάνει, ως εδώ. Στο ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων, στην εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου χωρίς σχέδιο, στην κατάργηση του νόμου της ιθαγένειας, στην υποτονική διαχείριση των πόρων του ΕΣΠΑ, στην ανεπυτιχή πάτάξη της φοροδιαφυγής, στο δόγμα του «νόμος και τάξη» και πάνω απ’ όλα στον εφιάλτη της ανεργίας, στ’ αδιέξοδα των νέων, στην καταστροφική λιτότητα που καίει ανθρώπους ζωντανούς. Η πολιτική για να είναι αξιόπιστη, δεν παρακάμπτει μεν την αριθμητική, αλλά δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σ’ αυτήν. Διαφορετικά από τη μία θα μετράει ισολογισμούς και από την άλλη ανθρώπινες ζωές.

Συνεπώς στο ΠΑΣΟΚ δεν αξίζει να παραμένει σήμερα ένας συρρικνωμένος πολιτικός μηχανισμός που υποδύεται τον κυβερνητικό εταίρο με άδειες αποσκευές χωρίς πρόγραμμα. Δεν αρκεί να προσπαθεί απλά να βάζει κάποιες κοινωνικές πινελιές σε ένα σκληρό, αυστηρό και αναποτελεσματικό πρόγραμμα λιτότητας. Γι’ αυτό συντάσσομαι με την άποψη ενός πραγματικά προγραμματικού συνεδρίου.

Τι μας μένει λοιπόν στην παρούσα φάση; Να κρατήσουμε το πάθος για αλλαγή, να προσπεράσουμε κατεστημένες αντιλήψεις, αυτάρεσκες βεβαιότητες και να δημιουργήσουμε μαζί με άλλους έναν νέο πολιτικό αστερισμό.

Έναν αστερισμό των προοδευτικών δυνάμεων που δεν θα δημιουργηθεί σε συνθήκες πολιτικού εργαστηρίου, αλλά μέσα στη ζώσα πραγματικότητα. Χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς υστερόγραφα και αστερίσκους.

Όταν όλα γύρω μας αλλάζουν, οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να αποβάλλουν τη συμπεριφορά των σαλιγκαριών. Ούτε να κρύβονται, ούτε να μπαίνουν στο καβούκι τους. Οφείλουν να συζητήσουν τα πάντα στο φως της ημέρας. Άλλωστε, ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται.

Η συγκόλληση του ΠΑΣΟΚ που έχει απομείνει με άλλες δυνάμεις είναι συνταγή του παρελθόντος.

Η προοδευτική παράταξη, οι δυνάμεις της Αριστεράς, της ανανέωσης, της σοσιαλδημοκρατίας, δεν έχουν ανάγκη από μαρμαρωμένα και απολιθωμένα σχήματα. Χρειάζονται νέα εθνική αφήγηση, νέα πολιτική έκφραση, νέες κομματικές υποδομές. Οι παλιοί κομματικοί φορμαλισμοί υστερούν και υπολείπονται των αναγκών της χώρας.

Η Ελλάδα του 2013 είναι μια άλλη, διαφορετική Ελλάδα. Είναι μια χώρα παραδομένη στην κρίση. Μπλοκαρισμένη από τις δυνάμεις που φέρουν ακέραια την ευθύνη για τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγηθεί η πλειονότητα των πολιτών.

Στο ερώτημα με ποιον τρόπο μπορούμε να κάνουμε πράξη πρωτοβουλίες που θα ισοδυναμούν με τη δημιουργία σχήματος εκ του μηδενός, μπορώ να σας θυμίσω απλά και καθαρά την ιδρυτική πράξη του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, το 1974, σε συνδυασμό και με όλα τα χαρακτηριστικά που τη συνόδευαν.

Σε περίπου ένα χρόνο θα έχουμε ευρωεκλογές. Είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος οι ευρωεκλογές αυτές να θέσουν σε δοκιμασία τη συνοχή της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Ήδη οι πρόσφατες Ιταλικές εκλογές έδωσαν ένα πρώτο δείγμα για το ρεύμα του λαϊκισμού, που κινδυνεύει να γίνει τσουνάμι εκμεταλλευόμενο τα τραγικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα των πολιτών της Ευρώπης, με πρώτο και βασικό την ανεργία.

Αντί, λοιπόν, να επαναλαμβάνουμε τις γνωστές μας διακηρύξεις και επιθυμίες, μπορούμε κάλλιστα να προλάβουμε τα γεγονότα. Στις επικείμενες ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ παίρνει πρωτοβουλίες, χωρίς καμιά υστεροβουλία και σκοπιμότητα, για τη δημιουργία ενός προοδευτικού μετώπου, στο οποίο μπορούν να συνυπάρχουν οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά και δυνάμεις των διαφόρων πολιτικών σοσιαλδημοκρατικών και αριστερών κινήσεων με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, μαζί με δυνάμεις από την πολιτική δεξαμενή των ανένταχτων πολιτών, των προσωπικοτήτων, της διανόησης, κάνοντας έτσι πράξη και το αριστερό του πρόσημο.

Αυτό Το εγχείρημά για κοινό μέτωπο στις ευρωεκλογές μπορεί να είναι ταυτόχρονα και το πρόπλασμα για ένα νέο πολιτικό σχηματισμό, μακράς πνοής και μεγάλης πολιτικής εμβέλειας, αν επιθυμούμε να είμαστε χρήσιμοι και ουσιαστικοί, οφείλουμε να είμαστε και τολμηροί.

Αλλιώς, όσο οι προοδευτικές δυνάμεις μένουν καθηλωμένες στις ιδεοληψίες τους και στα ξεπερασμένα πολιτικά τους υποδείγματα, τόσο οι φορείς του λαϊκισμού θα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος.

Μιλάω βέβαια για το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, αλλά και τους ακραίους λαϊκιστές. Και ευρωπαϊκά όμως, ο Μπερλουσκόνι και ο Γκρίλο, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, οδηγώντας τις ευρωπαϊκές κοινωνίες στην αναδίπλωση, στην οπισθοδρόμηση, στη φοβικότητα, στην εσωστρέφεια, στον εθνολαϊκισμό.

Δυστυχώς το υπάρχον κομματικό σύστημα στη χώρα μας, αν και βιώνει επώδυνα και έντονα την κρίση, αντιστέκεται στις αλλαγές.

Γι’ αυτό και το ΠΑΣΟΚ για να υπερβεί τον εαυτό του, να παίξει τον νέο ρόλο στην μεταμνημονιακή Ελλάδα, βάζοντας πλάτη για την επιβίωση της χώρας, αναλύοντας με λόγια απλά και καθαρά το πρόγραμμά του και τις πολιτικές προτεραιότητές του.

SIMILAR ARTICLES

0 961

0 2358

NO COMMENTS

Leave a Reply