Οφείλει καθένας να πει όχι σε λογικές κατεδάφισης

Οφείλει καθένας να πει όχι σε λογικές κατεδάφισης

Οφείλει καθένας να πει όχι σε λογικές κατεδάφισης, αλλά αντίθετα να ενεργοποιήσει τη βασική διαδικασία της αξιολογικής κρίσης, ενίοτε και της τιμωρίας. Πετάμε ό,τι οδηγεί την κοινωνία στο γκρεμό, κρατάμε αυτό που δημιουργεί προοπτικές σε μια δύσκολη περίοδο. Κι αυτό σε περίοδο ευτέλειας είναι ο πολιτισμός. Ειδικά στα κρατικά μέσα που αποτελούν όαση στο σημερινό τοπίο. Δεν απεμπολείς σε περιόδους κρίσης εργαλεία. Τα κάνεις λειτουργικά. Μειώνεις το κόστος, αλλά δεν τα καταδικάζεις σε αφλογιστία…

Ποιος θα αρνιόταν, έτσι, ακόμα κι από αυτούς τους μοσχαναθρεμμένους συνδικαλιστές από τους ίδιους εμάς του πολιτικού συστήματος, μια γενναία περικοπή σε οργανισμούς, υπηρεσίες που «υπηρετούν» ένα ασαφές και εν πολλοίς σοβιετικό μοντέλο παραγωγής και «πολιτισμού» (τα παραδείγματα βρίθουν σε πολλά υπουργεία με τους εποπτευόμενούς τους φορείς), ένα αυστηρό πλαφόν αμοιβών στον ευρύτερο και στενό δημόσιο τομέα με παράλληλη διοχέτευση πόρων, στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και σε λίγους, αλλά γερά δομημένους φορείς πολιτισμού. Είναι θετικό ότι ανοίγεται η συζήτηση για ένα συμμάζεμα στο χώρο. Αναμφισβήτητα μπορούν πολλοί φορείς να καταργηθούν, αλλά και οι υπόλοιποι να λειτουργήσουν με τον πλέον ορθολογικό τρόπο. Είναι πολύ σημαντικό,  με άλλα λόγια, να λειτουργήσουν με άλλη λογική, ώστε να αναδειχτούν οι δυνάμεις που υπάρχουν στον τόπο.

 

 

NO COMMENTS

Leave a Reply